Hallo.

Ik ben Nicole. Ik heb wat ze noemen ‘een vlotte pen’. Ik schrijf teksten, voor mezelf en voor anderen, en ik help graag bij communicatie-uitdagingen. Onder dit bericht staan blogartikelen waar je wat tijd mee kan doorbrengen. Je kunt ook meer lezen over mij of je kunt me internetstalken. Mocht je meer willen weten, kun je me altijd een e-mail sturen.

Ice Ice Baby: IJssalon Dam

Het was een barre tocht naar de ijssalon, dat wil ik als eerste vaststellen. Toen ik de regen tegen mijn ramen zag kletteren, overwoog ik nog even om thuis te blijven. Maar ja, ijs. Net zoals Rocky de trappen beklom op epische muziek om zijn boksdoelen te bereiken moest ik het regenachtige weer overwinnen op zoek naar het lekkerste ijsje van de stad. Ik heb Rocky nog nooit gezien, maar ik kan me voorstellen dat we vergelijkbare ervaringen hebben. Deze keer ging ik op zoek naar een nieuwe ijssalon in de buurt, aangezien ik mijn studentenhuisje heb verruild voor een hip studio’tje.

IJssalon Dam
Deze ijszaak ligt in Lombok aan de Vleutenseweg, vlak naast de moskee met daarin een kebabzaak (leuk detail). Je kunt in de ijssalon ook koffie drinken en wafels eten. Zo kwam ik op het idee om hierna op zoek te gaan naar de beste wafels, maar ik zou toch alleen maar lyrische reviews schrijven. Wafels zijn altijd goed, zelfs wanneer ze dat niet zijn. Je kunt zelfs een wafel met ijs erop nemen. Oké, ik raak afgeleid, even terug naar het ijs.

(
(Kijk, deze kaart kreeg ik van vrienden, teammaatjes en mede-ijsproevers in deze missie. Wat een schatjes)

Het ijs dus.
Wafels? Oh ja, ijs. Er was ruime keuze waar ik uiteraard van in paniek raakte. Zo had je de smaak gember en citroengras, die me zowel aansprak als afstootte. Ik koos de smaken cheesecake en red velvet, want ik dacht ondertussen ook nog eens aan taart. Net als altijd wachtte ik in spanning af terwijl het ijs geschept werd. Bovenop het ijs ligt namelijk altijd nog iets, een koekje of stuk fruit ter representatie van de smaak. Ik hoop altijd dat dit eindelijk een keer in mijn bakje belandt. Maar helaas. De teleurstelling is nog altijd aanwezig, maar ik hoop dat Slachtofferhulp me hierin verder kan helpen. Gelukkig deed de persoon achter de balie nog een wafeltje in het ijs.

Was het lekker?
Jazeker! Vooral de cheesecake-smaak was heerlijk. Er zaten stukjes rood fruit doorheen en de goden bewezen hun bestaan toen ik een gigantisch stuk koek in mijn cheesecake-ijs aantrof. Het was een glorieus moment. Ook de red velvet was lekker, maar niet echt red velvet-achtig. Het deed me meer denken aan witte chocolade-ijs. Gelukkig kan ik daar ook van genieten. Het ijs was lekker romig maar niet te zacht. Kijk, door die zin lijkt het net alsof ik echte reviews schrijf hierover.


(De persoon die dit vasthield kan wel handmodel worden. Die elegantie en klasse!)

De Dam is een fijne ijszaak, waar je voor het geval je het nog niet wist, ook wafels kunt halen. Het ijs was prima. Het was niet spectaculair of afgrijselijk en de prijs-kwaliteit verhouding was gemiddeld. Wil je een goed ijsje eten, kan dat daar gewoon. Ik geef er 3 van de 5 bolletjes voor. Ik kom sowieso nog een keer terug. Voor die koekjes bovenop het ijs. En de wafels. Die kun je daar ook eten.

Ik ging liften en spoilers: ik leef nog

Het was een beetje een idee in de categorie ‘dit is waarschijnlijk dom maar wel heel leuk’: met mijn huisgenoot Jade liften van Brussel naar Barcelona. Het was fantastisch. Door kleine binnenweggetjes in Frankrijk en langs de bergen naar Spanje, die extase wanneer we dan eindelijk een lift hadden gevonden en van de brandende zon in een koele auto stapten. Wanneer ik het verhaal aan mensen vertel, vragen ze: “maar was je dan niet bang?!
Ik snap het, zelfs de grote ogen waarmee ze het vragen. De wereld is tegenwoordig een enge plek. ISIS is overal, terroristen ook, net als wapens, moordenaars, verkrachters, de lijst gaat maar door. Wanneer een homostel niet meer normaal over straat kan in ons eigen land, hoe kun je er dan vanuit gaan dat je wel op je pootjes terecht komt als je staat te liften in het buitenland?
We zijn zo bang geworden met z’n allen dat we zijn vergeten dat de voorpagina van de Telegraaf niet de meerderheid van de mensen vertegenwoordigt. Als er één ding is wat ik heb geleerd van deze ervaring, dan is het dat mensen goed zijn. Keer op keer kwamen we wel iemand tegen die net een stukje verder wilde gaan om ons te helpen. Zijn we niet allemaal zo? Willen we niet allemaal een goed persoon zijn, ook al lukt het ons niet altijd?
Ik was niet bang. Geen seconde. Elke keer als de vraag gesteld wordt, denk ik aan de zakenman die een stukje verder voor ons reed in zijn dikke BMW omdat hij een goede liftspot wist. Ik denk aan de Franse lifter met wie we een tijdje reisden, die een lieve oude vrouw had overgehaald om veertig kilometer voor hem om te rijden. Ze deed het met liefde. Toen ze ons af had gezegd, drukte ze ons op het hart dat we vooral uit moesten kijken onderweg en gaf ze ons een zoen op de wang. Ik denk aan de Spaanstalige man, die beroemd bleek te zijn in Peru en The Golden Earring draaide terwijl we de grens over reden. Stuk voor stuk goede mensen, net als jij en ik. We zijn allemaal niet zo verschillend van elkaar. Als je twijfelt aan hoe prachtig mensen zijn, ga een stukje liften. Het zal je verwonderen.

Ice Ice Baby: Il Mulino

Er zijn een aantal dingen zeker in het leven: de dood, belastingen, en dat ik behoefte heb aan een ijsje bij elk soort weer. Nu regent het misschien, maar als ik denk aan mijn missie om verslag te leggen van zoveel mogelijk ijssalons in Utrecht gaat de zon spontaan schijnen. In mijn hoofd dan. Dit keer ging ik naar Il Mulino. Je weet hoe dit verhaaltje gaat. Laten we beginnen.

Il Mulino
Il Mulino bevindt zich net wel, net niet in het centrum en aan het water, zodat je, als je een ijsje hebt gehaald, lekker kan gaan zitten en jaloers kan zijn op mensen in grote boten. Ze maken bij deze salon het ijs helemaal zelf en bestaan al drieduizend jaar (volgens de website is het 30, dus ik heb het naar boven afgerond). Ik fietste ooit elke dag langs deze ijszaak en het is een godswonder dat ik er niet elke dag naar binnen was gegaan. Ik heb dat te danken aan mijn onvoorstelbare vermogen om mezelf in te houden. Ahum.


(Deze staan op hun website, het is te schattig. Ik ben nu al om)

Vertel gewoon even wat je nu weer genomen had voor smaak? Koekjes? Chocola? Jij altijd met je koekjes en je chocola!
Nee! Deze keer stond ik met mijn huisgenoot (ja, die is er altijd bij, we zijn een package deal) in de salon en viel ons oog op een aardbeiencoupe. Is dat wanneer aardbeien onze regering omver gooien en een totalitaire aardbeienstaat beginnen?Misschien. Maar in dit geval is het wanneer je twee smaken ijs mag kiezen, er aardbeien overheen gegooid worden, slagroom en een koekje worden toegevoegd en je daarna zielsgelukkig mag vreten. Omdat mijn huisgenoot en ik allebei broodarm zijn hebben we er eentje gedeeld. Heel romantisch dit.

Oké, chill. En?
Ja, lekker. We kozen de smaken stracciatella en yoghurt kersen en keken verlekkerd toe terwijl de mevrouw achter de balie het bakje vol laadde. Dit exemplaar kostte vier euro en we kregen er meteen al twee lepeltjes bij. Verder was de verkoper niet zo heel vriendelijk, maar ik snap het ook wel als je op een hete dag de hele tijd naar ijs staat te kijken en het niet op kan eten. Daarnaast gaf ze ons ijs, dus ze was meteen vergeven. Het ijs was zacht en romig, de aardbeien heerlijk zoet, en ik mocht het koekje eten van mijn huisgenoot. Wat meer kan een mens nog willen?

(Zie hier, de liefde van mijn leven)

Il Mulino is een hele fijne zaak. Je betaalt er wel wat voor, maar ja, geld is er om te rollen, toch? En mijn geld rolt toevallig het liefst richting een ijssalon. Daarom geef ik Il Mulino 4 van de 5 bolletjes. Zit er logica in dit bolletjes-systeem? Nee, dus niet zeuren. Je moet gewoon zelf gaan proeven.

Ice Ice Baby: Gelateria Lucia

Ik kan tegenwoordig niet meer langs een ijssalon fietsen zonder dat het ijs me roept en smeekt erover te schrijven. Deze keer was het echter mijn lieftallige assistent slash huisgenoot die me belde en zei: “Zullen we een ijsje halen? Daar bij de rode brug, dan kun je er gelijk een review over schrijven”. En dat, lieve lezer, is waar vrienden voor zijn: je steunen bij je dromen en je volstoppen met eten. Meer hoeven ze niet te doen.

Lucia
Gelateria Lucia bevindt zich dus bij ‘de rode brug’, een Utrechts begrip voor mensen die straatnamen niet kunnen onthouden. En laat ik toevallig zo iemand zijn. De ijssalon ligt net naast een bloemenzaak in de wijk Ondiep, wat heel goed uitkomt, want je wilt waarschijnlijk een bloemetje voor de vriendelijke ijsschepper kopen wanneer je je traktatie op hebt. Naast ijs verkopen ze ook nog pizza. Ik weet wat je denkt. Wat heb je nou nog meer nodig in het leven dan pizza en ijs? Waarom ben ik hier nooit eerder geweest? Waarom lees ik deze review eigenlijk? Wie ben ik?
Precies dat.

(Ik zei tegen de ijsschepper achter de balie: “Ik heb even een momentje nodig”)

Maar even terug naar dat ijs
Juist. Zoals je hierboven ziet zijn de smaken te fantastisch. Ik nam een bakje met drie bolletjes: Ferrero Rocher, Werther’s Original en Kinder Bueno. Ik zeg nu bakje, maar ze spelen geen spelletjes bij Gelateria Lucia. Ze pakken een schep en gooien het in een soort klein zwembad. Ik vroeg me nog even af of ik in de hemel beland was. Toen de verkoper zei dat het slechts drie euro was (jawel, één euro per bolletje), zakte ik bijna door mijn benen. Drie euro voor een zee van ijs. Dit was mijn geluksdag.

Smaakte het dan ook lekker?
Behoorlijk. De Ferrero Rocher zat vol met kleine stukjes hazelnoot en chocoladesaus. De Werther’s Original was karamelijs met karamel, dus daar kun je ook nooit de mist mee ingaan. Iets met plassende engeltjes en een tong. Alleen de smaak Kinder Bueno viel een beetje weg in het heerlijke ijsgeweld. Mijn huisgenoot merkte op dat het ijs wat kleverig was, en niet romig zacht zoals we dat inmiddels met ons ijsproefprivilege gewend zijn. Ik kon er niet om rouwen voor de euro per bol. Bovendien zat ik in de zon en smolt het ijs snel genoeg, dus ik kon er niet over in discussie gaan. Het ijs was prioriteit, uiteraard.

(Bitterzoet: Lege bakjes ijs op een tafel. Foto, 2017. Nicole Adriaens)

Gelateria Lucia is een droomwereld. Meer is er niet over te zeggen, maar ik ga er toch even wat over zeggen. De enige schade die ik heb opgelopen is de verbrande huid. Mijn portemonnee, smaakpapillen en geluksgevoel zijn allemaal nog volop intact. Ik blijf maar denken aan dat ijs, die karamel, het moment van de eerste hap. Gelateria Lucia krijgt 4,5 van de 5 bolletjes, en ik kom sowieso nog een keertje terug. Wie hou ik voor de gek, ik ga heel vaak terugkomen.

Ice ice baby: Roma

In mijn nobele missie om het lekkerste ijs in Utrecht te vinden, ben ik aangekomen bij ijssalon Roma. Ik hoor je denken: ‘Roma, is dat niet zo’n plaatsje in Italië?’ Nee gek, het is een ijssalon midden in een woonwijk in Zuilen. Het is zo’n verborgen pareltje waar je je in de zomer met elleboogwerk door de mensenmenigte moet vechten, omdat het er altijd druk is. Ik weet dat omdat ik een paar minuten hier vandaan woon. Ik ben dan misschien een beetje bevooroordeeld.

Roma
Zoals gezegd bevindt deze ijszaak zich niet in een winkelgebied, maar in een doodnormale straat in een doodnormale woonwijk. Het allerleukste aan deze salon, naast het ijs uiteraard, is de website die ik vond toen ik op zoek was naar een gezellig plaatje. Het is een reliek uit de tijd dat Hyves nog een ding was. Vooral de zin “Onze ijssalon in Utrecht maakt de lekkerste soorten ijs van de beste grondstoffen” is prachtig, omdat het doet lijken alsof het ijs is gemaakt van aardolie en steenkool.

(Dit is een bakje met ijs met op de achtergrond meer ijs)

Wat kan er over dat grondstofijs gezegd worden?
Ik nam de smaken Bastogne en Nutella. BASTOGNE EN NUTELLA. Kan het leven nog beter?! Ja, want wat ze hier doen is dat ze, nadat ze je bolletjes in je bakje hebben gedaan, ze een grote schep pakken, nog een beetje extra ijs in de smaak van het bovenste bolletje pakken, en het hele bakje volscheppen. Oftewel: MEER IJS. Het enige nadeel is dat dit bakje hierboven, voor twee bolletjes, ongeveer dezelfde grootte als een vingerhoedje heeft en dat je dan wel gewoon even drie euro nogwat mag afrekenen. Maar zei ik al dat ik de smaken Bastogne en Nutella had?
Een ander nadeel/voordeel is dat de eigenaar van de zaak op meerdere plekken sport aan heeft staan en af en toe dramatisch schreeuwt naar de televisie. Nadeel, want je krijgt je ijs minder snel. Voordeel, want het is extreem grappig.

Was het weg te krijgen dan?
Behoorlijk ja. De Nutella smaakte echt naar Nutella, en de Bastognesmaak had grote brokken Bastognekoekjes erin verwerkt. Mijn huisgenoot genoot zelfs van de vanillesmaak die ze had gekozen. Ik heb geen aardolie of gas geproefd, het was simpelweg gewoon hemels ijs.


(Volgens mijn telefoon duurde het slechts vier minuten voordat ik het bakje op had, wat ik zie als een record om te verbreken)

Roma is gewoon the place to be als je ijs wil hebben. Oké, het is een ijssalon, dus dat is logisch. Maar het ijs is echt fantastisch lekker. Je moet er ietsje meer voor uit je portemonnee trekken, maar zodra je dat ijs eet, smelten al je zorgen weg. Snap je ‘m? Smelten? Want ijs? Oké, laat maar. IJssalon Roma krijgt 4,5 van de 5 bolletjes!

Ice ice baby: ijssalon La Bella

De zomer is niet meer om de hoek. De zomer staat met koffers en al in onze hal en is al volop aan het shinen. En terwijl iedereen en je buurvrouw werkt aan hun zomerlichaam (wat dat dan ook moge zijn), heb ik besloten om alle ijssalons in Utrecht te reviewen. Ik kan wel doen alsof het vanuit een soort journalistiek oogpunt is, maar ik hou van ijsjes en dat is eigenlijk de enige reden. Dus laten we beginnen.

IJssalon La Bella
Deze ijssalon bevindt zit op het hoekje van Winkelcentrum Overvecht, wat toch de place to be is als je in het bezit bent van een of meerdere van de volgende dingen: een tribaltatoeage op je gezicht, een rokersstem, een broek met panterprint of een kind dat letterlijk nooit naar je luistert. Ik moet nog werken aan deze dingen. De ijssalon straalt een beetje vergane glorie uit, met haar vervaagde uithangbord waar niet drie ijsbolletjes op staan, maar gewoon drie rondjes in verschillende kleuren. Vul zelf maar in dat het ijs is. Je kunt in deze zaak overigens ook bonbons en pasta kopen. Ik weet niet helemaal hoe deze dingen gerelateerd zijn, maar mocht je ooit trek hebben in pasta, ga dan naar de ijssalon.


(http://www.scovervecht.nl/winkel/la-bella-ijssalon/ voor al je informatie over deze fabuleuze tent)

Vertel eens wat meer over dat ijs
Ik ben een ijs-in-bakjes-mens. Dat is de meest pure manier om het ijs te ervaren, en daarnaast druipt die zooi altijd overal heen als je het in een hoorntje doet dus dat is niks voor mij. Ik wil ijs kunnen eten zonder angst en een bijna meditatieve staat bereiken. Ik koos dus een bakje. Ik nam de smaken Cookies en Snickers. Waarom we de neiging hebben om in plaats van gewoon ‘koekjes’ juist Cookies zeggen, kan ik niet vertellen. Wat ik wel kan vertellen is dat deze bolletjes heel goedkoop waren, namelijk 1 euro per stuk. Zo kun je sparen voor je gezichtstatoeage of de naam van je geliefde over je tiet heen. Mijn huisgenoot Jade, die ook bij deze blijde gelegenheid moest zijn, ging voor de fruitsmaken bosvruchten en limoen.

Hoe smaakte dit spul
Nou, best wel lekker. We zaten op het kleine terrasje voor de ijssalon waar we omringd waren door mensen die ondanks het ijs ietwat chagrijnig waren. Ik besefte me tegen de tijd dat de Cookiessmaak op was wel dat het Snickersijs waarschijnlijk alleen naar pinda zou smaken. Ik had gelijk. Op een verdwaald stukje chocola na zat ik gewoon eigenlijk zoete pindakaas te eten. Dat was misschien een inschattingsfout van mijn kant.


(Zo zagen de lege bakjes eruit.)

Al in al was het prima ijs. Het is duidelijk dat je er niet al teveel geld aan hebt uitgegeven, maar in de rest van de wijk Overvecht is überhaupt niet zoveel geluk te vinden. In zekere zin moet je grijpen wat je grijpen kan. IJssalon La Bella krijgt 2,5 van de 5 bolletjes. Ja, dat is mijn puntentelsysteem. Op naar de volgende zaak.

De onzichtbare slaappil

Mijn moeder was een genie. Nu is ze dat overigens nog steeds, maar als kind besefte ik me dat nog niet zo als nu.

Zo had ik als kind de gewoonte om midden in de nacht wakker te worden en niet meer in slaap te vallen. Een gewoonte die ik vrolijk heb meegenomen naar volwassenheid. Maar toen ging ik, in plaats van gefrustreerd woelen in bed, mijn bed uit en mijn moeder lastigvallen.

“Mam. Mahammm.”
Je kent het. Mijn moeder schrok altijd wakker – uit diepe dromen, zo stelde ik me altijd voor. Dan keek ze me verwachtingsvol aan.
“Ik kan niet slapen.”
Ze knikte dan, alsof ze het helemaal precies begreep. Wat een geduld had deze vrouw. Of ik zei: “Ik heb een nachtmerrie gehad”, waarna ze me vroeg waar het dan over ging.

Vervolgens deed ze datgene waar ik nog steeds aan terugdenk met bewondering. Ze deed alsof ze diep in de zakken van haar niet-bestaande pyjamabroek reikte en ze overhandigde me De Onzichtbare Slaappil.

De Onzichtbare Slaappil was een pil, geheel onzichtbaar en zonder enige bijwerkingen, die ik mee moest nemen naar bed en door moest slikken (een slok water erbij was niet nodig). Dan zou ik in slaap vallen. Maar, en dit was belangrijk, de enige manier waarop de pil kon werken was als ik mijn ogen dichthield.

BRILJANT ZEG IK JE.

Ik geloofde heilig in de werking van De Onzichtbare Slaappil en ging er altijd braaf een halen wanneer ik weer eens midden in de nacht wakker werd. Op een gegeven moment was mijn moeder het zat om me elke keer een pilletje te geven en gaf ze me een doosje mee, zodat ik zelf kon doseren. Vanaf toen deed ik zelf alsof ik De Onzichtbare Slaappil uit de zakken van mijn pyjamabroek haalde.

Dit ene kleine verhaal is niet genoeg om uit te leggen wat een fijne moeder ik had en nog steeds heb. Van De Onzichtbare Slaappil tot samen muzieklessen volgen, van koffie in de straten van Parijs tot lachaanvallen in de sauna, van high tea tot lunch tot ‘wil je dat ene koken dat je had gemaakt in je studentenhuis?’, ik hou van mijn moeder op de meest cliché manier. Fijne moederdag.

Dingen die ik heb geleerd van roller derby

Als je het nog niet wist aan de tas en kleding die ik draag, aan mijn chronische blauwe plekken, mijn overweldigende hoeveelheid sportleggings of het feit dat ik er bijna altijd over praat, ik speel roller derby. Het is een snelle sport op rolschaatsen waarbij één iemand per team punten scoort door de tegenpartij in te halen en de rest probeert om die persoon ofwel te helpen, ofwel met man en macht tegen te houden.

Het is uitdagend, pijnlijk, en een van de grootste passies die ik heb, naast schrijven. Daarom was het zo leuk om een stuk te schrijven voor Marni’s prachtige website All Derby Things. Ik schreef over waarom je je niet tegen moet laten houden door alle ‘maren’. Als ik dat had gedaan drie jaar geleden, had mijn leven er nu heel anders uitgezien. Naast het feit dat ik waarschijnlijk minder vaak de vingerafdrukken van teamgenoten in mijn arm zou hebben staan, had ik ook een aantal levenslessen niet zo in de praktijk geleerd.

Levenslessen? Ja, geloof me, wanneer je op wielen staat, mensen omver probeert te beuken en je zo ver uit je comfort zone bent dat je na training drie uur niet kan slapen, leer je het een en ander. Zoals:
1. Als je valt, sta je zo snel mogelijk weer op.
Je gaat vallen tijdens roller derby, en als je mij bent, val je ook als je stilstaat. Des te sneller je weer opstaat, des te sneller ben je weer in the game en kun je weer een bijdrage leveren.
2. Wees niet bang om gehit te worden.
Ik was altijd bang om omver geduwd te worden, of voor de pijn van iemands heupen of schouders tegen die van mij. Maar je hoeft jezelf niet aan de kant laten duwen. Je mag ook gewoon terug beuken. Wanneer het leven je een hit geeft, geef je er gewoon een terug. Doei.
3. Je kunt veel meer dan je denkt.
Dat je nu nog niet in staat bent iets te doen, betekent niet dat je dat nooit zult zijn. Ik dacht altijd dat natuurlijk talent boven alles ging, maar met consistent oefenen en een flinke dosis doorzettingsvermogen kun je zoveel meer bereiken dan je voor mogelijk zou houden.

Een andere belangrijke levensles die ik heb geleerd van het leven op wielen: je moet gewoon doen. Hoe banger je bent, hoe minder goed iets gaat lukken. Maar daar schrijf ik over in het stuk voor All Derby Things.

Over onmogelijke dingen

Ik weet dat ‘vroeger’ niet een term is die ongegeneerd gebruikt kan worden door iemand die zich nog aan de goede kant van 25 bevindt, maar vroeger was ik een puber met ongeveer acht My Chemical Romance posters in haar kamer en een voorliefde voor de combinatie van roze oogschaduw en oogpotlood. Voor de cultuurbarbaren onder ons, My Chemical Romance was een band die zeer geliefd was onder boze tieners die zich wel af wilden zetten tegen de wereld, maar niet te erg. Ik dus. Vroeger luisterde ik hun cd’s op repeat op mijn stereo-installatie. Ja kindertjes, dat was ooit een ding.
Ik luisterde naar emo-muziek en probeerde me voor te stellen dat ik ooit niet op die plek in mijn leven was. Het leek me onmogelijk. Daar, in de kamer waar ik al sinds ik klein was sliep, in het dorp waar mijn hele leven zich tot dan toe had afgespeeld, kon ik me niet bedenken hoe ik ooit een ander leven zou leiden. Ik geloofde niet dat ik ooit niet boos zou zijn, of dat ik ooit zou afstuderen, dat ik meer vrienden zou maken dan degenen die ik toen had. Mijn god, ik geloofde niet eens in telefoons met touchscreen.
De herinnering aan die gedachtes is zo tastbaar dat als ik mijn ogen sluit, ik zo weer in mijn oude kamertje sta, naast mezelf als toen nog veertien-/vijftien-/zestienjarige. Wetende wat ik nu weet is het een bitterzoete herinnering. Ik weet dat het anders gaat worden, dat maakt het zoet. Ik weet dat het toen zo hopeloos voelde, dat maakt het bitter. Maar ik denk er graag aan terug, zeker als de dingen nu onmogelijk voelen.
Er is nog zoveel wat je niet weet. Soms lijkt iets onmogelijk, niet omdat het zo is, maar omdat je brein zich gewoon niet kan voorstellen hoe anders alles kan zijn. Want vroeger kon ik niet zien wat ik nu heb. Ik denk niet dat ik toen wist dat het mogelijk was.
En later, veel later, kijk je terug naar dit moment, en weet je alle dingen die je nu nog niet eens voor mogelijk houdt.

De Nachttrein

De nachttrein van Utrecht naar Rotterdam gleed door de soep van duisternis als een slang. Af en toe lichtten de schermen in de coupés wit op en gaven ze de eerstvolgende halte aan. Door de ramen was niets anders te zien dan zwart en de dansende lichten.

Zij zat in de trein. Zij, met haar zwarte haar en haar tas naast zich als een barrière tegen de andere reizigers. Zij, met haar blik steevast op haar telefoon waarmee ze binnen twintig seconden volledige paragrafen in grammaticaal correcte volzinnen kon uittikken. Ze viel bijna in slaap. Het beeldscherm was haar droomwereld. Af en toe glimlachte ze iets. Waarom moest ze glimlachen? Ze was het al vergeten wanneer ze doorscrollde. Haar aandacht dwaalde. Het was half vier. Het volgende station was Amsterdam Centraal. Dat wist ze uit haar hoofd. Zij hoefde niet te kijken. Zij kende het traject.

Utrecht Centraal – Amsterdam Centraal – Schiphol Airport – Leiden Centraal – Den Haag Holland Spoor – Delft – Rotterdam Centraal – Fiets – Huis – Bed

Slaap.
Ze was zo bezig met haar telefoon dat de persoon die de coupé binnenkwam haar niet opviel. Zij typte net een reactie op een Facebookbericht. Belangrijke zaken. De wassende maan gluurde door het raam. De onbekende persoon liep, liep, liep, hij was dichtbij haar en zij zag en hoorde niets. Zij schreef een bericht naar haar beste vriendin over hoe moe ze was. Belangrijke zaken. Hij – de persoon die nog geen naam droeg – legde zijn hand op de hoofdleuning waar haar tas lag te waken. Zij, nog midden in een reeks emoji’s, belangrijke zaken dus, schrok zo erg dat ze haar telefoon omhoog gooide. Ondanks de pogingen van de man om het ding op te vangen, viel het met een onverbiddelijke klap op de grond. De scheuren in het scherm waren meteen al zichtbaar.

Verder lezen →