Simpel

De studiegroepen waren ingedeeld op basis van geloofsovertuiging. In mijn studiegroep zaten twee meisjes die de islam met de paplepel ingegoten hadden gekregen, een meisje uit een katholiek gezin dat zich had bekeerd naar de islam, twee christenen van middelbare leeftijd, en ik, die door mijn docent grappend “de heiden” werd genoemd. Onze opdracht als studiegroep was simpel: lees het verhaal van Hagar uit verschillende bronnen. Hagar, je weet wel, de tweede vrouw van Abraham. Abraham, je weet wel, die knakker die in de drie wereldreligies een grote rol speelt. Ik wist niets van Hagar.

De moslims brachten hun Koran mee en de christenen hun Bijbel. Ik nam de gekopieerde papiertjes mee en de kennis die ik had van Wikipedia. Ieder las een stuk van de vertaalde teksten. Daarna keken we elkaar wat schaapachtig aan.

“Wil je anders een stukje uit de Koran lezen?”, vroeg de christelijke vrouw uiteindelijk.
Een van de meisjes begon te lezen, in het Arabisch. Wij, de niet-moslims, luisterden ademloos naar haar intonaties en probeerden tevergeefs woorden te herkennen. Het meisje vertaalde, maar zei na iedere keer dat ze Abraham, of eigenlijk Ibrahim noemde, iets in het Arabisch.

Ik leerde alles wat er te weten viel over Hagar. Ik probeerde Arabische woorden uit te spreken. Ik las me in over womanisme en schreef er een paper over. Maar het meeste leerde ik aan die tafel. We waren een groepje mensen dat niets wist van elkaar, niet dezelfde overtuigingen had, en we leerden met en over elkaar terwijl er dagelijks een krantenkop verscheen over moslimterroristen, afgebrande kerken, en ander geweld door en tegen religieuze mensen.

Wat zegt het over de staat van onze wereld als deze herinnering aan dit simpele studiegroepje mijn bron van hoop is momenteel? Waarom is het zo’n controversieel idee dat mensen van verschillende achtergronden van elkaar kunnen leren? Begrijpen we nu nog niet dat al die angst zo makkelijk kan verdwijnen, als we gewoon even onze monden houden en luisteren naar wat een ander te zeggen heeft?

“Wat zeg je nou eigenlijk, nadat je Abraham noemt?”, vroeg een van ons aan het meisje met de bruine hoofddoek.
“Het betekent zoiets als ‘vrede zij met hem'”, legde ze uit. “Ibrahim is een belangrijke man in de islam, dit zeg je om je respect naar hem te uiten. Eigenlijk wensen we hem het beste.”

Hé wereld. Vrede zij met ons.