Citroën C4 klasse

Een van de meest fascinerende dingen in het leven, naast die ene foto van NASA waarin een ontelbaar aantal sterrenstelsels te zien is, zijn autoreclames. Het is niet dat ik zo dol ben op de nieuwe Renault of een van die andere blikken op wielen. Het allermooiste aan autoreclames is hoe ver deze bedrijven verwijderd zijn van mijn ‘dieet van crackers en havermout’-leven.

Zo kun je een auto leasen “al vanaf 188 euro per maand”. Weet je wat ik kan doen van 188 euro per maand? Weet je hoeveel pizza’s je daarvan kan bestellen? Hoe vaak je Nederland met dat geld door kan reizen (oké, niet zo heel vaak, bedankt NS). Vanaf 188 euro kan ik maandelijks een uitstapje maken naar een Europese stad, daar een Venti Starbucksdrankje kopen, en weer terugvliegen. Kun je je voorstellen wat ik zou kunnen doen als ik die 188 pegels per maand zou opsparen?

Er zijn vast genoeg mensen die zich deze voertuigen kunnen veroorloven, maar ik ken ze niet. Ik stel me voor dat ze in kastelen leven en lachen om iemand zoals ik, die zojuist te weinig saldo had bij de supermarkt en daar een weg uit probeerde te vinden die niet extreem ongemakkelijk is (“eh, ha ha, ik denk dat er een foutje is gemaakt”).

Het leven is zwaar, maar het is toch dragelijk door autoreclames, die me toch gelukkig maken met het feit dat ik niet hoef te denken aan private leasing en of ik dan ook winterbanden krijg bij mijn gloednieuwe glimbak met versnellingen. Een beetje relativeren kan ook geen kwaad.