Een opbiechting

Ik heb dit geheim lang met me meegedragen, zeker meer dan tien jaar. Al die tijd drukte de waarheid op mijn schouders. Het was moeilijk: slapen, mezelf in de spiegel aankijken, genieten van de kleine dingen. Het is tijd om hier eerlijk over te zijn.

Ik was een Habbo Hotel catfish.

Het waren simpelere tijden, toen ‘catfish’ gewoon nog een vis was en Habbo Hotel hét sociale netwerk. Na het aanmaken van een profiel en een eigen Habbo personage, oftewel, een samenstelling van pixels en een slecht digitaal kapsel, kon je je poppetje door het hotel laten lopen en laten praten met andere bewoners. Het was, kort gezegd, fantastisch. Al werd het na een tijdje wel saai.

Dus. Je bent een elfjarig kind met het gehele internet voor je en je verveelt je. Wat doe je? Precies, je maakt een ander Habbo-account aan, je doet je voor als man en gaat meisjes versieren samen met je toenmalige bestie. Het bleek verbazingwekkend makkelijk.

Het ging niet om de emotionele verbindingen die ik legde, het ging me erom dat ik meubels kon aftroggelen van nietsvermoedende pubers. Uiteindelijk kon ik mijn hotelkamer prachtig inrichten en daar eindeloos “Bobba” in zeggen. Hoe mijn relaties afliepen, weet ik niet meer. In ieder geval ben ik blij dat het niet gefilmd werd door de crew van MTV.