Ice Ice Baby: Gelateria Lucia

Ik kan tegenwoordig niet meer langs een ijssalon fietsen zonder dat het ijs me roept en smeekt erover te schrijven. Deze keer was het echter mijn lieftallige assistent slash huisgenoot die me belde en zei: “Zullen we een ijsje halen? Daar bij de rode brug, dan kun je er gelijk een review over schrijven”. En dat, lieve lezer, is waar vrienden voor zijn: je steunen bij je dromen en je volstoppen met eten. Meer hoeven ze niet te doen.

Lucia
Gelateria Lucia bevindt zich dus bij ‘de rode brug’, een Utrechts begrip voor mensen die straatnamen niet kunnen onthouden. En laat ik toevallig zo iemand zijn. De ijssalon ligt net naast een bloemenzaak in de wijk Ondiep, wat heel goed uitkomt, want je wilt waarschijnlijk een bloemetje voor de vriendelijke ijsschepper kopen wanneer je je traktatie op hebt. Naast ijs verkopen ze ook nog pizza. Ik weet wat je denkt. Wat heb je nou nog meer nodig in het leven dan pizza en ijs? Waarom ben ik hier nooit eerder geweest? Waarom lees ik deze review eigenlijk? Wie ben ik?
Precies dat.

(Ik zei tegen de ijsschepper achter de balie: “Ik heb even een momentje nodig”)

Maar even terug naar dat ijs
Juist. Zoals je hierboven ziet zijn de smaken te fantastisch. Ik nam een bakje met drie bolletjes: Ferrero Rocher, Werther’s Original en Kinder Bueno. Ik zeg nu bakje, maar ze spelen geen spelletjes bij Gelateria Lucia. Ze pakken een schep en gooien het in een soort klein zwembad. Ik vroeg me nog even af of ik in de hemel beland was. Toen de verkoper zei dat het slechts drie euro was (jawel, één euro per bolletje), zakte ik bijna door mijn benen. Drie euro voor een zee van ijs. Dit was mijn geluksdag.

Smaakte het dan ook lekker?
Behoorlijk. De Ferrero Rocher zat vol met kleine stukjes hazelnoot en chocoladesaus. De Werther’s Original was karamelijs met karamel, dus daar kun je ook nooit de mist mee ingaan. Iets met plassende engeltjes en een tong. Alleen de smaak Kinder Bueno viel een beetje weg in het heerlijke ijsgeweld. Mijn huisgenoot merkte op dat het ijs wat kleverig was, en niet romig zacht zoals we dat inmiddels met ons ijsproefprivilege gewend zijn. Ik kon er niet om rouwen voor de euro per bol. Bovendien zat ik in de zon en smolt het ijs snel genoeg, dus ik kon er niet over in discussie gaan. Het ijs was prioriteit, uiteraard.

(Bitterzoet: Lege bakjes ijs op een tafel. Foto, 2017. Nicole Adriaens)

Gelateria Lucia is een droomwereld. Meer is er niet over te zeggen, maar ik ga er toch even wat over zeggen. De enige schade die ik heb opgelopen is de verbrande huid. Mijn portemonnee, smaakpapillen en geluksgevoel zijn allemaal nog volop intact. Ik blijf maar denken aan dat ijs, die karamel, het moment van de eerste hap. Gelateria Lucia krijgt 4,5 van de 5 bolletjes, en ik kom sowieso nog een keertje terug. Wie hou ik voor de gek, ik ga heel vaak terugkomen.