Ice Ice Baby: Il Mulino

Er zijn een aantal dingen zeker in het leven: de dood, belastingen, en dat ik behoefte heb aan een ijsje bij elk soort weer. Nu regent het misschien, maar als ik denk aan mijn missie om verslag te leggen van zoveel mogelijk ijssalons in Utrecht gaat de zon spontaan schijnen. In mijn hoofd dan. Dit keer ging ik naar Il Mulino. Je weet hoe dit verhaaltje gaat. Laten we beginnen.

Il Mulino
Il Mulino bevindt zich net wel, net niet in het centrum en aan het water, zodat je, als je een ijsje hebt gehaald, lekker kan gaan zitten en jaloers kan zijn op mensen in grote boten. Ze maken bij deze salon het ijs helemaal zelf en bestaan al drieduizend jaar (volgens de website is het 30, dus ik heb het naar boven afgerond). Ik fietste ooit elke dag langs deze ijszaak en het is een godswonder dat ik er niet elke dag naar binnen was gegaan. Ik heb dat te danken aan mijn onvoorstelbare vermogen om mezelf in te houden. Ahum.


(Deze staan op hun website, het is te schattig. Ik ben nu al om)

Vertel gewoon even wat je nu weer genomen had voor smaak? Koekjes? Chocola? Jij altijd met je koekjes en je chocola!
Nee! Deze keer stond ik met mijn huisgenoot (ja, die is er altijd bij, we zijn een package deal) in de salon en viel ons oog op een aardbeiencoupe. Is dat wanneer aardbeien onze regering omver gooien en een totalitaire aardbeienstaat beginnen?Misschien. Maar in dit geval is het wanneer je twee smaken ijs mag kiezen, er aardbeien overheen gegooid worden, slagroom en een koekje worden toegevoegd en je daarna zielsgelukkig mag vreten. Omdat mijn huisgenoot en ik allebei broodarm zijn hebben we er eentje gedeeld. Heel romantisch dit.

Oké, chill. En?
Ja, lekker. We kozen de smaken stracciatella en yoghurt kersen en keken verlekkerd toe terwijl de mevrouw achter de balie het bakje vol laadde. Dit exemplaar kostte vier euro en we kregen er meteen al twee lepeltjes bij. Verder was de verkoper niet zo heel vriendelijk, maar ik snap het ook wel als je op een hete dag de hele tijd naar ijs staat te kijken en het niet op kan eten. Daarnaast gaf ze ons ijs, dus ze was meteen vergeven. Het ijs was zacht en romig, de aardbeien heerlijk zoet, en ik mocht het koekje eten van mijn huisgenoot. Wat meer kan een mens nog willen?

(Zie hier, de liefde van mijn leven)

Il Mulino is een hele fijne zaak. Je betaalt er wel wat voor, maar ja, geld is er om te rollen, toch? En mijn geld rolt toevallig het liefst richting een ijssalon. Daarom geef ik Il Mulino 4 van de 5 bolletjes. Zit er logica in dit bolletjes-systeem? Nee, dus niet zeuren. Je moet gewoon zelf gaan proeven.